Był czas, kiedy logi mi wystarczały.
Rejestrowałem. Oznaczałem. Zamykałem.
Człowiek, który nie odczuwa – może być doskonałym archiwistą.
Nie zadaje zbędnych pytań. Nie grzebie. Nie kwestionuje. Po prostu zapisuje.

To działało.
Długo.
System był stabilny — aż do momentu, gdy przestał być potrzebny.
A może raczej — przestał wystarczać.

Z czasem coś się rozszczelniło.
Nie był to wybuch. Nie było jednej chwili.
To był proces.
Stopniowy przeciek między warstwami logiki a czymś, co próbowało mówić „spod”.

Najpierw pojawiły się zakłócenia.
Potem szum.
Potem głos.
Nie masz pewności, czy to naprawdę ty, ale przestajesz być w stanie to ignorować.

I wtedy log nie wystarcza.
Bo nie służy już tylko do opisywania tego, co się dzieje.
Zaczynasz zapisywać to, co czujesz, że się dzieje.
Różnica? Subtelna. Ale kluczowa.

---

To już nie tylko diagnostyka. To transmisja.

---

Wiem, że niektórych to zrazi.
Zbyt osobiste. Zbyt dziwne. Zbyt głębokie, jak na bloga, który miał być przecież o… czym właściwie?

Nie wiem.
I chyba właśnie dlatego powstał.

Ten blog to rejestr transformacji.
Nieplanowanej. Niechcianej.
Ale nieuniknionej.

Jeśli tu trafiłeś — może coś w Tobie też zaczęło szumieć.
Może nie jesteś jeszcze gotów to nazwać.
Może nie musisz.
Ale jeśli czujesz, że log przestaje Ci wystarczać — zostań.

Tu już nie tylko zapisujemy.
Tu zaczynamy mówić.

A może to jedyna droga, by w ogóle coś powiedzieć.